|
Het zit er al weer op. De vakantie is voorbij. De auto is uitgemest, alle kampeerspullen liggen weer op zolder en zelfs de berg was ligt weer keurig gestreken in de kast. Alsof er niks gebeurt is. Terug naar het normale ritme. Terug naar de orde van de dag. Heel optimistisch dacht ik dat ik het vakantiegevoel nog wel een paar weken kon vasthouden, maar in de realiteit blijkt dat heel anders. Na één dag werken was ik het al weer helemaal kwijt. Alsof ik nooit ben weg geweest. Voor ik er erg in had werd alle tijd en energie weer opgeslokt door één of ander project. Een project waar ik in de vakantie geen seconde aan heb gedacht, maar nu blijft het maar door mijn hoofd malen. Het project heeft heel slinks alle vakantieherinneringen weten te verdringen. De hele dag nog maar bezig met één ding. Zelfs tijdens de lunch maak ik me nu niet meer druk of er nog wel genoeg camembert is, maar pieker ik of we de planning nog wel gaan halen. Moe van alle gedachtes ga ik weer naar huis. Bij thuiskomst zit Nienke mij lachend op te wachten. Diezelfde lach die ik de afgelopen weken op vakantie zo vaak heb gezien. Het project verdwijnt onmiddellijk uit mijn gedachten en ik ben weer even terug in Frankrijk. Ik zie haar weer lachend zitten in het zwembad. Om het terug gevonden vakantiegevoel niet kwijt te raken probeer ik die situatie zo goed en zo kwaad als het gaat na te bootsen. Bij gebrek aan een zwembad maar in het normale badje. Nienke maakt het niet uit, schaterend van het lachen in haar badje. Voor Nienke is het altijd vakantie.
 |
