De week is slecht begonnen, het eerste overuurtje is alweer gemaakt. Een uurtje is niet veel, maar als het ongepland  al direct op de maandag noodzakelijk is dan word ik er niet vrolijk van. Vaak zet het de trend voor de rest van de week. Hoe dan ook, het werk zit er op. Tijd voor de welverdiende rust. Op naar huis dus.

Al bellend verlaat ik het pand, maar wederom geen gehoor. Niks voor Annemiek. Vast weer een provider storing, het is er niet beter op geworden sinds we zijn overgestapt op UPC. Ik hoor mezelf hardop zeggen "Uiterst Problematisch Communiceren" en kan er toch nog om glimlachen. Ik start de auto en rijd richting huis.

Bij thuiskomst tref ik een ander tafereel aan dan dat ik mij had voorgesteld. Nienke had haar dag niet en zat met betraande ogen in haar loopstoeltje. Annemiek stond te zwoegen boven de potten en pannen boven het fornuis. Op mijn vraag aan Annemiek hoe het vandaag gegaan was gaf Nienke antwoord met een aanstellerig huiltje. "Zo gaat het al de hele dag", zegt Annemiek, die er duidelijk klaar mee is.

Tijdens het avondeten zat Nienke bij ons aan tafel in haar stoeltje. Normaliter zit ze dan rustig met het één of ander te spelen en vermaakt ze zich prima. Maar elk stuk speelgoed dat ik haar aanreikte werd demonstratief op de grond gegooid. Bij het zoveelste huilconcert kon ik er de humor niet meer van inzien. Dan maar geen eten.

Om en om speelden we met Nienke, zodat de ander kon eten. Na het eten nam ik Nienke in de kinderwagen mee voor een lange wandeling. Op die manier kon Annemiek ongestoord de afwas doen en kreeg ze nog een beetje rust. Onderweg was er afleiding genoeg en was er voor Nienke geen noodzaak meer om te huilen.

Na de laatste fles was alles weer in orde en viel ze al snel in slaap. Waarom het vandaag allemaal even niet meer wou blijft een raadsel. Toch moe? De verkoudheid? Tandjes? Of een combinatie van alledrie? Hoe dan ook, ik ben blij dat ze nu lekker slaapt. Niet alleen voor haar maar ook voor mezelf. Het voelt alsof ik thuis toch nog een paar overuurtjes heb gemaakt. Fijn dat ik morgen weer naar het werk kan ;)

Het zit er al weer op. De vakantie is voorbij. De auto is uitgemest, alle kampeerspullen liggen weer op zolder en zelfs de berg was ligt weer keurig gestreken in de kast. Alsof er niks gebeurt is. Terug naar het normale ritme. Terug naar de orde van de dag.

Heel optimistisch dacht ik dat ik het vakantiegevoel nog wel een paar weken kon vasthouden, maar in de realiteit blijkt dat heel anders. Na één dag werken was ik het al weer helemaal kwijt. Alsof ik nooit ben weg geweest.

Voor ik er erg in had werd alle tijd en energie weer opgeslokt door één of ander project. Een project waar ik in de vakantie geen seconde aan heb gedacht, maar nu blijft het maar door mijn hoofd malen. Het project heeft heel slinks alle vakantieherinneringen weten te verdringen.

De hele dag nog maar bezig met één ding. Zelfs tijdens de lunch maak ik me nu niet meer druk of er nog wel genoeg camembert is, maar pieker ik of we de planning nog wel gaan halen. Moe van alle gedachtes ga ik weer naar huis.

Bij thuiskomst zit Nienke mij lachend op te wachten. Diezelfde lach die ik de afgelopen weken op vakantie zo vaak heb gezien. Het project verdwijnt onmiddellijk uit mijn gedachten en ik ben weer even terug in Frankrijk. Ik zie haar weer lachend zitten in het zwembad.

Om het terug gevonden vakantiegevoel niet kwijt te raken probeer ik die situatie zo goed en zo kwaad als het gaat na te bootsen. Bij gebrek aan een zwembad maar in het normale badje. Nienke maakt het niet uit, schaterend van het lachen in haar badje. Voor Nienke is het altijd vakantie.

Het is nu anderhalve week geleden sinds we onze bivak hebben opgeslagen aan een beekje waarvan ik nog steeds de naam niet ken. Het stukje land dat we in pacht hebben is ruim bemeten en biedt voldoende schaduw. Niet geheel onbelangrijk met temperaturen die hier oplopen tot 37 graden.

Er is niet bar veel te doen in de directe omgeving en gezien de temperatuur en een niet functionerende airco in de auto is dat maar goed ook. Nienke beleeft weinig lol aan lange warme dagtochten. Haar vader nog minder. Toch hebben we het er een keer op gewaagd. Een lange tocht door de bergen langs de Gorges de l'Ardèche. Een adembenemend uitzicht.

Het dorpje aan het einde van de route bleek een lastig te nemen hindernis.
Na al die kilometers lieten mijn stuurmanskunsten mij in de steek. Een bocht naar rechts werd verkeerd geinterpreteerd en de Ford ging niet meer voor of achteruit. De achterkant was ergens op blijven steken, de neus stond tegen een hekwerk. Achter het hekwerk een diepte van een paar meter gevolgd door een druk bezocht strand.

Onder het toeziend oog van honderden dagjes mensen en vier dikke maar bereidwillige Franzosen werd er een poging gedaan om de Ford weer op de rails te krijgen. Muurvast. Ik was al op zoek naar de telefoon om de ANWB te bellen, maar een van de dikbuikige Franzosen had een idee. Doordat zij geen engels spraken en mijn frans niet verder gaat dan "Deux bière s'il vous plaît!", duurde het even totdat ik hem begreep.

Na de kofferbak ontruimt te hebben trok ik het ielige krikje onder het reservewiel vandaan. Een hoop frans gegniffel, gevolgd door een frans zinnetje dat ik wel direct begreep. "C'est n'est pas une cric français". Je moest het ze na geven, humor hadden ze wel.

Er werden een paar keien onder het achterwiel gelegd en na een paar onbegrijpelijke franse instructies ondernamen we nog een poging. De Fransen gooiden hun gewicht in de strijd en ik gaf de koppeling nog eens op z'n donder. Met succes! De Ford stond weer met vier wielen op het asfalt. De schade bleek beperkt.

Na een hoop "Merci beaucoup's" te hebben rondgedeeld vroeg ik met af waar Annemiek en Nienke waren gebleven. Ergens tijdens dit hachelijke avontuur in de hitte hadden zij allang de aftocht geblazen. Niet onverstandig, want wie mij een beetje kent weet dat ik er niet vrolijker op word in dit soort situaties.

Turend over het strand zag ik ze aan komen lopen. Ze waren opgevangen door een paar gastvrije Belgen in hun camper. Nienke had wat te drinken gekregen en vermaakte zich prima in het huis op wielen. Ik was al lang blij dat ze er niet onder had geleden, maar vroeg me wel af hoe die Belg het wel gelukt was om die bocht naar rechts te maken. Met een camper notabene... 

Met een deuk in mijn ego reden we terug naar de camping. "Dit soort dagtochtjes is niets voor Nienke, veel te warm" hoor ik mezelf liegen. "Niks waard, morgen blijven we bij het zwembad!" Ik hoor Nienke lachen vanaf de achterbank...

Ik had besloten deze vakantie geen laptop mee te nemen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Nadat alle kampeerspullen in de auto geladen waren bleek er toch nog een klein plekje over te zijn. Dus alsnog de oude laptop van Annemiek meegesmokkeld.

De eerste dagen van de vakantie was ik alweer vergeten dat de laptop nog ergens in de kofferbak lag, maar toen ik een franzoos voor zijn tentje zag internetten werd de IT-er in mij weer wakker. De camping blijkt over gratis internet te beschikken en het draadloze bereik haalt net onze tent.

Nienke slaapt nu even, dus snel de eerste foto's van de camera gehaald en op de website gezet. Waarschijnlijk zal ik dat deze vakantie nog wel een paar keer doen. Maar omdat het hier boven de 30 graden is, de omgeving adembenemend, het zwembad fantastisch en ik me prima vermaak met Nienke en Annemiek, zal de berichtgeving op de site semir zijn. Zeg maar gerust dat ik de site deze vakantie beheer met "de Franse slag".