Ja voor sex en drugs is het natuurlijk veel te vroeg. Maar met rock and roll kun je niet vroeg genoeg beginnen!

Maar Annemiek denkt daar iets anders over. Zo wordt in huize Kersten elke keer weer een strijd geleverd als de radio aan gaat, wordt het Q-Music of Arrow Classic Rock? In feite gaat deze strijd veel dieper, want de echte vraag is: brengen we Nienke groot met Acda en de Munnik of met de Rolling Stones? Moge duidelijk zijn dat ik de Stones verkies boven het semi-poëtische gebrabbel van Acda en de Munnik. Kennis van goed muziek hoort bij een goede opvoeding, dus ook bij die van Nienke.

Maar omdat ik het niet altijd win qua zenderkeuze, heb ik mijn toevlucht gezocht tot andere middelen. Want sommige artiesten kunnen meer dan alleen muziek maken. Zo werd ik er laatst op een Herman Brood tentoonstelling aan herinnerd dat hij vroeger ook kinderboeken heeft geillustreerd. En aangezien papa een groot liefhebber van wijlen Brood is, leek mij "Biggetje Bennie" en "Gansje Gonnie" het beste nieuwe wapen in de koude oorlog die thuis gevoerd wordt. Want wees nou eerlijk een door Herman Brood geïllustreerd boekje over "Biggetje Bennie" is natuurlijk letterlijk en figuurlijk moddervet! 

Simpel dacht ik, bestel die boekies gewoon via Bol.com. Maar ondanks dat ik redelijk de weg kan vinden op de digitale snelweg, was mijn zoektocht tamelijk vruchteloos. Alleen op brood.nl lijkt "Biggetje Bennie" nog te verkrijgen, maar "Gansje Gonnie" is nergens te bekennen. En als ik iets wil hebben, dan moet het wel compleet zijn. Want zonder "Gansje Gonnie" is "Biggetje Bennie" natuurlijk nergens, dat begrijpt u. Dus het onvermijdelijke besluit was genomen: Dan maar naar de boekenzaak in de stad.

Dus ik op de fiets naar de stad. Nu weet u ook dat het mij menens is, want fietsen doe ik normaliter alleen naar de kroeg. Van de ene  boekenzaak naar de ander, maar wederom geen big of gans te vinden. Sterker nog, Bennie en Gonnie schijnen uit de handel te zijn.

Annemiek lijkt de slag dus gewonnen te hebben, want nog steeds heb ik geen setje boekjes kunnen vinden. Maar ik geef niet op, ik zoek verder naar Bennie en Gonnie. En mocht u ze gezien hebben, u weet me te vinden.

Het is dinsdagochtend, buiten is het donker en ik word wakker. Even denk ik dat het Nienke is, maar dan besef ik dat het mijn wekker is. Het is 6:00 uur en mijn eerste werkdag is aangebroken!

Afgelopen dinsdag ben ik na 4 maanden vrij weer gaan werken, en eerlijk gezegd keek ik er ook wel naar uit. Ik heb ontzettend genoten van mijn verlof en hij is werkelijk voorbij gevlogen, maar laat het normale leven maar weer beginnen. Nienke is dinsdag naar oma Kersten geweest en woensdag naar oma Hendriksen. Ik heb beide dagen heerlijk gewerkt, maar was aan het eind van de dag ook heel blij als ik weer naar Nienke kon.

Maandag heeft Nienke proef gedraaid op het kinderdagverblijf, dat is ook goed bevallen. Toen ik Nienke ophaalde lag ze heerlijk in de box onder een babygym. Slapen wilde ze daar niet, blijkbaar trok al het speelgoed haar meer.

Na 2 dagen werken was het tijd voor wat quality-time en dus togen Nienke en ik naar onze eerste baby-zwemles. Gestoken in een prachtig  roze Nijntje-badpak heeft Nienke werkelijk genoten. Ze was de hele tijd met haar beentjes aan het trappelen en aan het kirren. En heeft zelfs een klein stukje onder water gezwommen.
Volgens mij word Nienke de nieuwe Inge de  Bruijn!

Het weekend was voor papa en Nienke want ik moest weer aan het werk….. nee, het leven als werkende moeder valt nog niet mee, maar gelukkig heb ik een man die heel veel in het huishouden doet……

Vrijdagmiddag 5 uur, weekend! Ik sluit mijn laptop af en begeef me richting de parkeerplaats. Het is weekend en geen normaal weekend, maar een papa-weekend. Annemiek heeft vroege diensten dus dit weekend zal papa alles wel eens eventjes regelen.  

Maar als ik de auto start hoor ik “tik” in plaats van “vroem”. En ondanks dat ik weinig van auto’s begrijp, weet ik genoeg. Lege accu. En meteen denk ik aan de startkabels die ik voor de kerst heb gekregen. Wat een uitkomst die dingen, alleen jammer dat ze in de auto van Annemiek liggen… 

Niemand op het werk met startkabels in de kofferbak, maar gelukkig nog wel een collega met een sleepkabel. Na een rondje op sleep om het kantoor start de bolide weer, op naar huis!  

Meteen Kasper gebeld, altijd handig om een vriend bij de garage te hebben. Hij schuift zijn vrijdagmiddagborrel aan de kant om een nieuwe accu voor me te regelen, die ik ’s avonds meteen op pik. Nog steeds in de veronderstelling dat ik nog wel honderd dingen geregeld krijg dit weekend. 

Het is zaterdag en eigenlijk had ik naar de stort gewild vandaag, oma zou op Nienke passen en ik had een aanhangertje geregeld. Maar met een lege accu kom je niet zo ver. Eerst Nienke maar eens de fles en in de kleren. Als ze even later in slaap valt zie ik mijn kans om de accu te vervangen. Maar omdat ik regelmatig bij Nienke wil kijken of ze nog slaapt, gaat het allemaal minder vlot dan gedacht. Als ik klaar ben en de auto start en wederom “tik”  in plaats van “vroem” hoor, ben ik er helemaal klaar mee.  

Ik bel mijn moeder dat het allemaal even anders wordt en nodig ze uit voor bakkie koffie. Vervolgens bel ik Kasper, die telefonisch al de diagnose stelt: Startmotor defect.  

Nadat mijn ouders vertrokken zijn staat Kasper al op de stoep. Hij werpt een blik onder de motorkap en blijft bij zijn diagnose. Na een paar klappen met de hamer op de startmotor start de auto weer. Ik snap er niks van, maar het schijnt iets met de bendix te maken te hebben. Mijn vader had al zoiets voorspeld.  

Vroeger reed je dan de auto “even” naar Klarenbeek, maar met Nienke gaat dat even anders. Nienke bepaald mede het ritme van de dag. Kasper heeft alle begrip en ik geef Nienke de fles. Daarna kleed ik haar warm aan en zet haar in de maxi-cosi op de achterbank. Kasper geef nog eens een klap op de startmotor en we zijn weer mobiel. Na aankomst in Klarenbeek brengt Kasper Nienke en mij weer naar huis. Vriend, monteur, taxichauffeur. Ik sta bij hem in het krijt. 

Ik leg mevrouw weer op bed en probeer nog wat gedaan te krijgen. Ik begin aan de grote schoonmaak van het sanitair. Maar ook dat gaat natuurlijk in etappes. Nienke wordt wakker en wil graag een flesje. En als ze daarna zo heerlijk aan het lachen is dan ben je toch gek als je liever de wc gaat boenen? Het moet allemaal maar even wachten.  

Na haar volgende slaapje maak ik de poetsbeurt af. Ik hoor de voordeur, Annemiek is al weer thuis. Ze heeft de hele dag gewerkt en ook nog eens boodschappen gedaan. Ik maak mijn balans eens op: Koffie gedronken, auto weggebracht, sanitair geboend. Geen productieve dag. Maar wat maakt het uit, ik was wel lekker de hele dag bij mijn dochter. Ik vraag me alleen af: Wie had nou wie op sleeptouw?