Maandenlang stond het al in de agenda. Vrijdagavond "Ten Years After" in de Gigant. Legendarische muziekgoden uit de tijd van weleer. Muziekgoden? Jazeker! Want als je op Woodstock hebt gestaan, naast namen zoals The Who, Jimi Hendrix, Santana en Joe Cocker, dan heb je het gemaakt. En net zoals met een goede whisky, het wordt alleen maar beter met het verstrijken van de jaren. En 40 jaar na Woodstock was eindelijk Apeldoorn aan de beurt.

Het was nog even spannend aan het begin van de week, want ik was in lange tijd niet zo ziek geweest. Een buikgriepje had me geveld. Vier dagen doorgebracht in bed en ik zag de WC pot vaker dan ik Nienke zag. Maar gelukkig was ik net op tijd weer op de been. Dus daar stonden we vrijdag avond. Emiel en ik hadden met mijn vader en Henk bij de Gigant afgesproken. (Mijn vader en Henk zijn overigens al vrienden sinds de slag bij Waterloo.)

Het bleek een feest van herkenning. Nummers die mijn vader vroeger al grijs draaide op zijn pick-upje en ik tegenwoordig op mijn Ipod. Tijden veranderen, maar deze muziek blijft. Het concert was geweldig. Ondanks dat de zanger was ingeruild voor iemand jonger dan ik en de toetsenist mij deed denken aan mijn oude wiskundeleraar, kon het feest niet stuk. Na een set van bijna 2 uur landde we weer in het jaar 2009.

Maar het feest was nog niet over, want het was de eerste vrijdag van de maand. De 26e editie van de mannenavond was alweer begonnen in de Graaf van Vlaanderen. Na nog even voor het Blues café te hebben gestaan waar Jan Akkerman op trad, snel door naar het Belgische gerstenat. Ondanks dat niet alle vaste leden van het genootschap aanwezig waren was het erg gezellig. Met het passeren van de tijd (en de bierkaart) werd het steeds gezelliger.

Mijn vader sloeg het allemaal eens gade en legde de link al snel tussen het concert en mijn vrienden. Ten Years after, 10 jaar later. Of eigenlijk al wel 15 jaar later. Zo lang ken ik ze al en zo lang kent mijn vader ze dus ook al. Destijds zal hij niet altijd even blij zijn geweest met mijn vrienden en de streken die we uithaalden. Maar jaren na dato zit hij aan dezelfde stamtafel en is dit alles verleden tijd.

Ik vraag mij ondertussen af hoe het later met mij en Nienke gaat. Gaan wij over dertig jaar ook samen naar hetzelfde concert? Van een band die we allebei gaaf vinden? Metallica misschien? Dat ik mijn dochter dan kan vertellen dat ik ze in 1996 heb gezien in de jaarbeurshallen in Utrecht? En net zo gezellig een pilsje met haar vrienden kan drinken als mijn vader nu met mijn vrienden kan?

Volgens mij wordt het met vaders door de jaren heen alleen maar leuker. Net zoals met Whisky.

Om half acht hoor ik haar huilen, tijd voor de fles. Ze heeft de fles snel leeg gedronken. Ik leg Nienke terug in bed en probeer nog wat te slapen, het is immers Zondag. Maar nog geen half uur later hoor ik haar weer huilen. Nog voor ik haar kamerdeur opendoe ruik ik het al. Tijd voor een schone luier. Na het verschonen heb ik mevrouw  weer lekker in bed gelegd, maar dat hield ze wederom geen half uur vol. Weer hoor ik één van haar huiltjes. "Tijd om op te staan".

In het begin snap je niks van al die verschillende huiltjes, maar als je een paar maanden verder bent weet je dat er maar vier verschillenden huiltjes bestaan. Het eerste huiltje is "Ik wil drinken", het tweede huiltje is "ik wil slapen", het derde huiltje is "ik wil aandacht" en het vierde huiltje is "ik wil een schone luier". En huiltje nummer vier bestaat eigenlijk niet echt. "Ik wil een schone luier" hebben papa en mama verzonnen, Nienke maakt het namelijk niks uit. Volgens mij vind ze het juist wel lekker warm als de luier vol is.

Klinkt simpel toch? Nou niet dus. Het lijkt een makkelijk spelletje, maar Nienke lijkt continue de regels te veranderen. Want als je denkt dat je net alle huiltjes hebt gehad, begint ze weer. En wat doe je als je het niet meer weet? De speen er in, als een soort kurk op een fles. En dat speentje bevalt haar wel en zo heeft Nienke er weer een huiltje bij.

Om te benadrukken hoe belangrijk het huiltje is, gebruikt ze haar volume als geheim wapen in de strijd. Zo wou ze laatst op het kinderdagverblijf niet slapen. De leidsters hielden voet bij stuk en lieten haar in bed liggen. Maar Nienke gaf niet op en ging over tot volume standje 10. Één van de managers van een paar kamers verder kon er niet meer tegen en informeerde eens op de afdeling wat er aan de hand was. Nienke werd weer uit bed gehaald. Doel bereikt. Ze zal wel gedacht hebben "Als jij niet wil luisteren, dan roep ik je baas".

Dan denk je het ergste gehad te hebben. Maar soms is ze moe en heeft ze honger tegelijk, en naar bed gaan wil ze dan helemaal al niet. Wat krijg je dan? Ontroostbaar verdriet. Totale chaos. Het komt niet vaak voor, maar af en toe komt het allemaal tegelijk. Zo ook gisteravond. We hadden een feestje en Nienke ging naar oma Kersten. Nienke zag het 's avonds allemaal niet meer zitten en oma moest het ontgelden. Alle huiltjes werden op maximaal volume uit de kast gehaald. Wederom ontroostbaar.

Maar oma kent de klappen van de zweep, want papa haalde vroeger dezelfde truckjes uit die Nienke nu doet. En met al haar ervaring weet oma wel hoe ze dit varkentje moet wassen. Letterlijk, want oma's geheime wapen was een heerlijk warm badje gevolgd door een lekkere papfles. Tijdens het drinken viel ze, letterlijk in goede handen, in slaap.

Mijn moeder heeft het allemaal al eens meegemaakt, maar ik begin er pas net aan. De huiltjes zullen al snel woordjes gaan worden en de regeltjes zullen dan gaan veranderen. Het spelletje zal steeds complexer worden. Gelukkig kan ik nog bij mijn moeder terecht voor wat speladvies.

Donderdag ochtend gaat vroeg de telefoon: “Met je zus, je bent weer oom geworden!”. Ik feliciteer haar met de geboorte van Izah. Als ik later de telefoon neerleg bedenk ik me ineens hoe snel toch alles voorbij gegaan is. Ik ben zelf vader geworden en mijn kleine zusje heeft nu al twee kinderen. Mijn ouders zijn dus voor de derde keer opa en oma geworden. Wie had dat 15 jaar geleden gedacht?

Ik denk dat de migraine waar mijn moeder nu regelmatig last van heeft zijn oorsprong heeft gevonden in de kopzorgen die ze vroeger over ons heeft gehad. Want de regels waar wij ons vroeger aan moesten houden vonden we natuurlijk complete onzin. We hadden meer interesse voor de barkruk dan voor de schoolbank en op tijd thuis komen was voor watjes.

Elk weekeinde was het weer feest. Het zuur verdiende geld van het bijbaantje werd dezelfde zaterdag nog stuk geslagen in de kroeg en zondag lag je tot diep in de middag in je nest. Huiswerk maken was voor losers, geen wonder dat ik zo vaak bleef zitten. Over het feit dat mijn ouders weer een jaar schoolgeld in de put zagen verdwijnen kon ik me ook al niet druk maken. Eigenlijk maakten we ons nergens zorgen over. Lang leve de lol.

Maar nu ik zelf vader ben geworden begrijp ik de regels van mijn ouders ineens wel. Glashelder zelfs. Orde en regelmaat zijn geen vieze woorden meer. Het klinkt ineens allemaal heel logisch. 15 jaar na dato ben ik er eindelijk van overtuigt dat al deze regeltjes het juiste recept zijn voor een goede opvoeding.

Maar kan ik Nienke over 15 jaar overtuigen dat het allemaal voor haar eigen bestwil is? Of gaat ze net zoals haar vader haar eigen gang? Ik moet er niet aan denken dat ze straks haar opleiding niet afmaakt of dat ze tot 4 uur ’s ochtends over het Caterplein doolt. Laat staan dat ze met zo’n drop-out met Puch, leren jas en PLO sjaal thuis komt…

Ik pak een paracetamol en ga op de bank liggen. Ik voel een migraine opkomen.