Vrijdag was het dan zover: Nienke ging voor het eerst een nachtje uit logeren bij opa en oma! Al vroeg arriveerde Annemiek bij haar ouders om alles in gereedheid te brengen. Al met al had het er meer van weg dat Nienke ging verhuizen dan uit logeren. Tassen met kleding, speelgoed en voeding werden naar oma versleept. De logeerkamer werd langzaam getransformeerd tot Nienke’s eigen kamertje.

Nadat Annemiek voor de 10e keer alle instructies met opa en oma hadden doorgenomen waren zij er wel klaar mee. Tactisch werden we de deur uit gemanoeuvreerd. Ik was al lang blij,  eindelijk konden we op weg naar ons etentje. Maar toch bleef er ergens iets knagen bij Annemiek. Had ze echt wel alles met haar ouders doorgenomen?

Had ze wel verteld hoeveel voeding Nienke krijgt? En hoe vaak? Wanneer ze naar bed moet? En wanneer juist niet? Hoe het ook al weer met het speentje zat? Hoe het dekentje in de wieg hoort? Welk knuffeltje ze het leukst vindt? Hoe ze morgen in de Maxi-Cosi naar oma moet?! Oh nee, de Maxi-Cosi instructies!

Paniek alom! De Maxi-Cosi instructies waren kennelijk niet in drievoud uitgelegd aan opa en oma. Ja, ze had het wel laten zien hoe het moest, maar stel nou dat… Stel nu dat ze het even niet meer weten? Wat dan? Wat moesten ze dan? Opa en oma zouden natuurlijk compleet ontredderd zijn! 

Ik probeerde Annemiek gerust te stellen met de gedachte dat zij voor alle instructies ook een versie op schrift had achter gelaten. Maar de stress werd alleen maar erger. De Maxi-Cosi werd namelijk nergens genoemd in haar verhaal. Gewoon compleet vergeten!

Gelukkig heb ik het logeerpartijtje nog weten te redden. Want er zit er een sticker op de Maxi-Cosi hoe deze gebruikt moet worden. Annemiek’s hartslag ging spontaan weer omlaag na dit bericht. Maar wat als opa en oma de sticker niet zien zitten? Toch nog maar even doorbellen dat er een sticker op de Maxi-Cosi zit.

Eindelijk konden we dan uit eten gaan….

Nu vraagt u zich misschien af hoe Annemiek de rest van de 48 uur is doorgekomen? Nou gewoon…. Zodra ze thuis was naar bed gegaan, want dan was het sneller ochtend en kon ze weer bellen. En overdag nog 2x bellen

En Nienke? Die heeft het volgens mij heerlijk gehad bij opa en oma want ze staat lachend op alle foto’s en heeft ’s nachts prima geslapen

Hopelijk kan Annemiek de volgende keer ook met een gerust hart gaan slapen…

Nienke is alweer bijna vijf maanden oud. De tijd gaat erg snel, alhoewel het voelt alsof ze er altijd al is geweest. Er is een hoop veranderd sinds haar komst. Natuurlijk wisten we dat er een hoop zou veranderen, maar sommige dingen hadden we nooit gedacht....

Nooit gedacht dat ik een ochtendmens zou worden. Nou ben ik dat eigenlijk nog steeds niet, maar zodra het om Nienke gaat is het anders. Zeven uur, zes uur, mij maakt het niet meer uit. Want zodra ik boven haar bedje sta en die lach zie, dan is mijn ochtendhumeur spontaan verdwenen.

Nooit gedacht dat de ouders van Annemiek ons geld zouden geven om eens lekker uit eten te gaan. Erg aardig natuurlijk, maar ze hadden wel één eis. De deal ging alleen door als zij die avond op Nienke mochten passen. Tot nu toe de enige keer dat de oppas ons betaald heeft. Het heeft in ieder geval goed gesmaakt.

Nooit gedacht dat kroegliedjes ook dienst kunnen doen als kinderliedjes. Eigenlijk geboren uit nood, want ik ken geen enkel kinderliedje uit mijn hoofd. Maar liedjes over Adam, Eva en de suukerbieten, ja die ken ik dan weer wel.

Nooit gedacht dat ik op een middag thuis zou komen en mijn vrouw op de bank zou zien zitten te breien. Ja heus, Annemiek is begonnen met breien. Een hobby waarvoor je geduld moet hebben en secuur moet kunnen werken... Hoe lang denken jullie dat ze het volhoudt?

Nooit gedacht dat ik minder aandacht voor de katten zou hebben. Vanaf dag één was dit al anders, tijdens de hele bevalling hebben de katten buiten in de regen gezeten. En als ik nu met Nienke aan het spelen ben dan vergeet ik nog weleens om ze binnen te laten of eten te geven. Maar ik denk dat ze het wel overleven.

Nooit gedacht dat ik mijn CD collectie zou uitbreiden met titels als "ik verloor mijn koekie in de disco" en "Geef mij maar een zacht gekookt koekie". Uiteraard van de vermaarde artiest "Koekiemonster" uit het welbekende Sesamstraat. Sterker nog (en met enige schaamte beken ik) dat ik hier al eens op gedanst heb met Annemiek.

Nooit gedacht dat ik stad en land zou afzoeken naar een bepaald kinderboekje van Brood. En dan iedereen wijs maken dat het voor mijn dochtertje is. Maar eigenlijk wou ik het boekje zelf erg graag hebben. En ja, het gaat me inderdaad alleen om de plaatjes.

Nooit gedacht dat mijn hele leven om één persoon zou gaan draaien. Alsof er ineens een zon in  mijn sterrenstelsel is verschenen die er nooit was. Die zon is nu het middelpunt van alles. Die zon is waar het leven nu om draait.

Lijkt me duidelijk! Met 100% van de stemmen vinden jullie dat Nienke nu het meest op mij lijkt. En dat vindt papa heel erg leuk. Bij de geboorte vonden jullie nog dat Nienke het meeste op mama leek, maar dat is nu gelukkig bijgetrokken dus veranderd. Tijd voor een nieuwe poll "Hoe lang houdt Annemiek het breien vol?"

Het is het derde opvolgende papa weekend en ik krijg het ritme al aardig te pakken. Maar één ding krijg ik maar niet onder de knie. Het ergste vind ik toch wel om 's ochtends de kleertjes uit te zoeken die Nienke die dag aan kan. Ze zweeft nu ergens tussen maat 62 en maat 68 en dat maakt de kleding keuze twee keer zo moeilijk. Ze heeft lades vol met kleren. En als dat nou kant en klare setjes waren dan ging het nog wel. Maar al die verschillende rompertjes, truitjes en broekjes...

Meerdere keren ben ik er al op gewezen dat ik weer een absolute modeflater had geslagen. Maar ik zoek die kleertjes helemaal niet uit op stijl en kleur. Ik ben een vent, dus ik ga voor de praktisch kant van de zaak. Een rompertje met 12 drukknoopjes en vier strikjes? Wie verzint zoiets? En waarom zit er geen handleiding bij? Vervolgens trek je een truitje uit de la en na veel spartelen heb je dat dan eindelijk bij Nienke aangekregen. Blijken er van die inimini knoopjes aan te zitten... En dan de knoopsgaten, die zijn zelfs nog kleiner dan de knopen zelf! Een absoluut onmogelijk taak, zeker met een beweeglijk kind zoals Nienke. Nee, geef mij maar klittenband en elastiek, dat begrijp ik tenminste nog.

Omdat ik mijn beklag al eens had gedaan over de complete chaos die er heerst in de lades van de kommode, was Annemiek vanochtend zo aardig om alvast de kleertjes voor Nienke voor vandaag klaar te leggen. Waarschijnlijk was het een tactische zet om er voor te zorgen dat Nienke er op zondag nog een beetje netjes uit ziet. De scheve blik die ik gisteren van haar kreeg toen ze Nienke's sokken zag bij thuiskomst sprak boekdelen.

Gisteren was het namelijk sokken-drama-dag. Bijna alle sokken zijn te groot of te klein. En als je dan toch een sok vindt die past dan is dat uniek. Ja letterlijk uniek, want het evenbeeld is nergens te vinden. Wat is het met sokken dat je altijd met een stapel eenlingen blijft zitten? Vond de linker sok de andere sok misschien te rechts en besloot daarop te vertrekken?

Hoe dan ook, omdat ik weinig keus had en omdat de bloedsomloop van mijn dochter me aan het hart gaat had ik voor het te grote paar gekozen. Met als gevolg dat ik de hele dag bezig was om die sokjes opnieuw aan te trekken. Je zult begrijpen dat ik hier snel klaar mee was. En omdat mannen in oplossingen denken en niet in problemen (dames kunnen hun beklag doen in de sectie "geef commentaar") had ik hier al snel een passende oplossing voor gevonden. Gewoon die sokken over het spijkerbroekje heen, dan gaan ze geen kant meer op. Misschien iets minder flatteus, maar wel lekker praktisch!