Tegen alle verwachtingen in heeft Annemiek het breien nog steeds niet opgegeven. De regelmaat waarmee de draad weer wordt opgemaakt wordt wel iets minder frequent, maar toch wordt er nog gebreid! Dus de meesten van jullie hadden het fout, maar of het breitalent nu echt geboren is?... Tijd dus voor een nieuwe poll. Nienke kwijlt regelmatig, omdat...

Er hing weer een briefje op de deur bij het kinderdagverblijf. Omdat er altijd wel een briefje hangt met een "belangrijke" boodschap, bestede ik er weinig aandacht aan. In een flits zag ik nog iets staan over de waterpokken, maar het werd op dat moment niet echt geregistreerd.

Echter een paar tellen later kon het me niet meer ontgaan. Na het openen van diezelfde deur kwam ik om de groep van Nienke uit. Ik keek recht in het gezicht van een jongetje dat wel melaats leek. Ik schrok me rot! En aan weerszijde van hem zaten nog twee kindertjes met hetzelfde gehavende uiterlijk. Die arme kinderen zaten van top tot teen onder de pukkeltjes, bultjes, blaasjes en korstjes.

De eerste gedacht die door mijn hoofd schoot was een scène uit Forrest Gump. "Run Forrest, run!" Maar voordat ik de deur kon bereiken hadden die drie kleine monstertjes me al ingesloten. Gelukkig werd ik bevrijd door één van de leidsters. Maar omdat ze me gezien had kon ik er niet meer stiekem vandoor gaan.

Ik zocht nog steeds naar het antwoord op de vraag of ik mijn dochter hier wel achter moest laten. Zonder de vraag hard te hebben uitgesproken kwam de leidster onverwacht met het antwoord. "Hé, Nienke heeft ook al de waterpokken!"

Wat?! Hoe dan?! Hoe zie je dat? Er bleek een klein bultje op Nienke's hoofd te zitten, wat me deze ochtend ontgaan was. Volgens de leidster een onmiskenbaar begin van een waterpok. Nog lichtelijk onder de indruk van het slechte nieuws besloot ik toch maar om de zorg voor Nienke vandaag aan de leidster over te laten.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en ziet Nienke er net zo gehavend uit als haar speelkameraadjes op het kinderdagverblijf. Ze is behoorlijk uit haar doen. Ze wil niet zitten en niet liggen. Waarschijnlijk omdat het haar allemaal pijn doet. Het grootste deel van de dag zit ze bij ons op schoot of slaapt ze.

En hoe erg ik het nu ook voor haar vind, toch ben ik blij dat het maar de waterpokken zijn. Je hoort ergere dingen om je heen. Gelukkig houdt Nienke er niks aan over en is ze het waarschijnlijk over een paar dagen alweer vergeten.

Ik denk dat ik voor de grap een T-shirtje voor haar op het internet bestel met de tekst "I survived the waterpokken, 2009!"

Voor drie dagen Egmond aan Zee hoef je natuurlijk niet zoveel mee te nemen. Maar je weet hoe vrouwen zijn. Het liefst nemen ze alle kleding mee die ze hebben. Maar Annemiek hield zich in en de kleding van ons beiden pastte zelfs in één sporttas. Omdat we geen zin hadden om in dit korte weekend onze tijd door te brengen in de supermarkt, ging er ook nog een kratje met levensmiddelen mee. "Travel light" leek het motto.

Voor Nienke was dit de eerste vakantie die ze mocht meemaken. En ondanks dat mama het goede voorbeeld had gegeven, eiste Nienke dat zij toch wat meer spulletjes mocht meenemen. Dus daar stond ik dan bij de achterklep van de Ford. Naast me een enorme berg met babyspulletjes. Ik had eerder voor dit soort logistieke uitdagingen gestaan, maar dan gingen we drie weken kamperen in Zuid-Frankrijk. Moest deze hele berg echt allemaal mee? En dat voor maar drie dagen?

Vooruit dan maar, laten we dan toch maar een poging wagen. Maxi-Cosi, kampeerbedje, wipstoeltje, kinderwagen, babygym, boxkleed, tassen met kleding en uiteraard een grote stapel luiers. De Ford zat stampvol, maar het was me toch weer gelukt. Met een voldaan gevoel stuurde ik de neus van de Ford in de richting van Egmond aan Zee.

Bij het Roompot park hadden we een chaletje gehuurd. Het klinkt sjiek, maar mij doet het altijd denken aan een oude stacaravan zonder wielen. Het is net zoiets als dat de schoonmaakster ineens "interieurverzorgster" heet. Ik wordt altijd een beetje achterdochtig van chique benamingen voor iets eenvoudigs. Maar ik werd blij verrast, het chaletje bleek nog van deze eeuw te zijn en verkeerde in prima staat.

Omdat bij de aanbieding een "drie gangen diner du chef" inbegrepen was, konden we in het restaurant direct aan tafel. Wel meteen een vuurdoop voor deze jonge ouders, want we waren nog nooit met Nienke uit eten geweest. Blijkbaar viel ook Nienke het eten een beetje tegen (voor een tomatensoepje en een kipsateetje hoef je geen "Chef" te zijn) want ze kon er wel om huilen. Normaal zou ik me erg opgelaten voelen, maar gelukkig kreeg een peuter naast mij een driftbui en sloegen twee andere kleuters elkaar op de snufferd om een doos Duplo. Nienke hield het dus toch nog erg beschaafd.

Zaterdag lekker uitgewaaid aan het strand. Annemiek beweert nog steeds dat ze opperde om de buikdrager mee te nemen, maar ik heb echt niks gehoord en ze heeft er ook niet naar gehandeld. Met als gevolg dat we met de kinderwagen een ellenlange trap af  konden dalen richting het strand. Om vervolgens daar tot aan de assen in het mulle zand weg te zakken. Na veel geploeter toch nog de kustlijn weten te bereiken.En daar was het allemaal wel de moeite waard voor.

's Avonds hebben we gegourmet (nog zo'n chique woord voor "eten-uit-kleine-pannetjes"). De gourmet werd ook door het park verzorgt en viel me zeker niet tegen. Meer dan voldoende vlees, sauzen en stokbrood. Na het eten zijn we heerlijk in bed gekropen. Het logeerbed welteverstaan. Want de ouderslaapkamer was de enige ruimte waar het kampeerbedje van Nienke kon staan.

Op zondag eten we croissantjes. Een traditie die er ooit eens is ingeslopen bij ons. Natuurlijk zat ik al vanaf half 8 met Nienke op de bank te wachten tot het parkwinkeltje open ging. Eindelijk was het dan negen uur en kon ik naar het winkeltje. Wat denk je? De croissants bijna uitverkocht! En dat al zo vroeg! Het heeft nog een paar uur geduurd voordat ik er achter was dat de zomertijd was ingegaan...

Omdat we achterliepen op schema, zijn we direct na het ontbijt doorgegaan naar het zwembad in Bergen. Nienke zit al een geruime tijd op baby-zwemmen, maar ik was nog nooit mee geweest. Bij binnenkomst in het zwembad werd de BHV-er in me wakker, driftig zocht ik naar de nooduitgang. Het leek alsof de lokale  jeugdafdeling van de ADHD vereniging zijn vleugels had neergeslagen in het zwembad van Bergen. Met moeite kon ik een rustig plekje vinden om met Nienke te zwemmen. In het water voelt Nienke zich direct op haar gemak. Ik geniet ervan omt te zien hoeveel plezier ze heeft waardoor ik de drukke omgeving om me heen vergeet.

Het aankleden is echter weer een belevenis op zich. In Bergen hebben ze maar liefst één kleedhokje met een aankleedkussen. En omdat ik Annemiek niet alles alleen wil laten doen propten we ons met z'n drieën in een hokje. Onlangs zag ik op TV een recordpoging om zoveel mogelijk mensen in een telefooncel te krijgen. Geloof mij, onze uitdaging was groter.

Nu zijn we weer terug in Apeldoorn. Het waren maar drie dagen, maar het voelt alsof we een week weg waren. Heerlijk uitgewaaid aan het strand en lekker ontspannen op het park. Nienke heeft het prima naar haar zin gehad, want ze lacht al dagen achtereen. Ik geef haar de fles en leg haar op bed. Slaap lekker lieverd, papa moet de auto  nog uitladen.

Nou was het vorig weekend een beetje druk. Dus ik was erg blij dat ik zondagavond lekker op tijd in bed lag. Even een beetje bij tanken voordat de week weer begon. Maar nog geen krap een half uur in bed hoorde ik Nienke huilen. Een beetje een vreemd tijdstip voor haar. Normaal slaapt ze als een blok na de laatse fles en hoor je haar voor zeven uur 's ochtends niet meer. Maar nu was het al een paar uur na die laatse fles. Nou ja, geen probleem. Even de speen erin en ik kon weer slapen.

Ik had net de slaap gevonden toen ik het tweede huiltje hoorde. Weer begreep ik niet waarom ze moest huilen. Ik vond dat Annemiek het nu maar eens moest oplossen en probeerde haar een por te geven. Hee, waar is Annemiek nou? Shit, die heeft nachtdienst, ik sta er alleen voor. Na Nienke een kort verhaaltje over de grote toverspeen te hebben verteld en dat ze daar zo goed van kon slapen was het probleem weer opgelost.

Maar toen ik 's nacht voor de 4e keer mijn bed uit kon wist ik dat er iets mis moest zijn. Dit was wel heel uitzonderlijk voor Nienke. Ze had geen koorst of een volle luier, maar toch zat haar iets niet lekker. Telkens als de speen in beeld kwam was het probleem weer even opgelost. Maar hoe moest ik dit probleem nou permanent oplossen? Het was inmiddels  al 3 uur 's nachts en ik had nog geen oog dichtgedaan. Het probleem moest NU opgelost worden. Vooruit, dan toch maar weer die speen erin.

Ze was al een half uur stil en ik durfde bijna te gaan slapen. Maar weer werd Nienke wakker. Ze bleek ontroostbaar. Na een kwartier met haar op de arm rondjes te hebben gelopen en het halve ouevre van Brood te hebben gezongen (ik ken inderdaad nog steeds geen kinderliedjes) zat ik er helemaal doorheen. Wat moest ik nou doen? Wat was er mis met haar? En waarom moest nou net mijn grote vraagbaak een nachtdienst draaien?

Tijd voor grover geschut. Het was duidelijk dat Nienke niet beter werd van een paar speentjes. Ik besloot nog een halve fles voor haar klaar te maken. Nadat ik haar deze had gegeven leek Nienke weer behoorlijk tevreden. Zou dat dan alles zijn geweest? Had ze gewoon dorst gehad? Nienke leek antwoord te geven door spontaan in slaap te vallen.

Eindelijk rust. Een last viel van mij schouder. En bovendien had ik de code weten te kraken! Nienke had gewoon dorst gehad. Ik voelde me wel een beetje stom dat ik de halve nacht nodig had voor zo'n simpel probleem. Maar ach, we konden eindelijk gaan slapen.

Een uur! Langer duurde het niet. Nienke was weer helemaal van slag. Blijkbaar had ze toch geen honger gehad. Ik was aan het eind van m'n latijn, en haalde nog een keer alles uit de kast. Eindelijk kreeg ik haar weer stil. Zodra ik het kussen rook viel ik zelf ook in slaap.

En weer duurde het niet lang voordat ik ruw werd gewekt. De wekker schetterde door de kamer. Ik heb het echt geprobeerd, maar zoveel herrie kun je gewoon niet negeren. Ik moest eruit, op het werk verwachten ze me. Ik slenter nog half slaapdronken over de gang en hoor de voordeur open gaan. Annemiek komt net thuis. "Hoe ging je nachtdienst?", vraag ik haar. Ze antwoord "Prima, maar waarom zie jij er zo belabberd uit?". Ik antwoord "Zware nachtdienst..."