Ja hoe doe je dat 's ochtends. Krijgt Annemiek eerst kadootjes omdat het moederdag is, of krijg ik eerst kadootjes omdat ik jarig ben? Nienke had natuurlijk voor beiden een mooie tekening gemaakt en moest deze natuurlijk persoonlijk overhandigen. Een paar dagen van te voren waren we al in goed overleg overeen gekomen dat mijn verjaardag voorrang kreeg op moederdag.

Dus daar lag ik dan om half zeven alleen in bed te wachten. Te wachten totdat Annemiek en Nienke binnen kwamen met de kadootjes. De tekening was uiteraard weer prachtig en de kadootjes van Annemiek en Nienke waren erg leuk.

Vervolgens werden de rollen omgedraaid en ging ik op zoek naar de kadootjes voor moederdag. De kadootjes had ik goed verstopt, want een week geleden hadden Nienke en ik ze al gemaakt. Om te voorkomen dat Annemiek ze zou vinden had ik ze in de schuur verstopt. Het leek een goed idee, maar als je 's ochtends om half zeven in je boxershort door de kou moet om het kadootje op te zoeken... Een minder helder moment.

Het kado viel in de goede smaak. Nienke en ik hadden er extra ons best opgedaan. In het diepste geheim hadden we samen in de stad porseleinverf gekocht samen met een beker en een ontbijtbordje. En Annemiek maar denken dat ik alleen mijn paspoort aan het verlengen was. "Nee schat, het duurde extreem lang op het gemeentehuis. Het blijven ambtenaren hè..."

De dag erop was Annemiek aan het werk en konden wij rustig aan het kliederen met de porseleinverf. De schilder en signeersessie verliep vlotjes, we raken inmiddels aardig geroutineerd. Nog even afbakken in de oven en het kadootje voor de aller eerste moederdag was een feit.

Annemiek was verbaasd over de creativiteit. Niet van mij natuurlijk, maar van Nienke... Het traditionele ontbijt op bed was dit keer voor Nienke. Nu ik er zo over nadenk heeft Nienke echter elke ochtend ontbijt op bed. Nadat ze het flesje op had zijn we de dag begonnen.

Het werd een gezellige verjaardag. Het was lekker weer dus we konden heerlijk in de tuin zitten. Nienke genoot van alle aandacht van familie en vrienden.

Tijd om weer het wekelijks stukje te schrijven, maar de inspiratie ontbreekt even. Het is te stil in huis. Iedereen is weg. Nienke logeert bij opa en oma, Annemiek is aan het werk en zelfs de katten zijn de hort op.

Normaal is Nienke altijd in de buurt als ik een stukje wil schrijven, de inspiratie komt dan vanzelf, maar nu moet ik het helemaal zelf doen. Gisteren zag ik het nog helemaal zitten, heerlijk een dagje alleen thuis. Lekker uitslapen, wat klussen rondom huis, even mijn eigen gang gaan, net zoals vroeger.

Maar ik was alweer vroeg wakker vanochtend. Ik denk dat mijn biologische klok zich gelijk heeft gezet met die van Nienke. Om half zeven werd ik voor het eerst wakker. Toen ik me realiseerde dat Nienke er niet was en Annemiek net de deur uitging, besloot ik dat het nog geen zin had om op te staan. Ik moest en zou uitslapen, dat had ik mezelf beloofd. Met een paar korte hazeslaapjes heb ik het weten te rekken tot negen uur. Het uitslapen viel tegen.

Bij benedenkomst stonden de katten te dralen bij de achterdeur. Ik liet ze eruit en daarmee werd het erg stil in de woonkamer. Noem het gerust een deprimerende stilte. Ik dacht diep na over wat mij deze stille deprimerende zondagochtend kon opvrolijken.

Discovery Channel! Natuurlijk! Altijd de redding geweest op zondagochtend! Of ik nou alleen was of een kater had van de avond ervoor had, Discovery Channel hielp me altijd de ochtend door! Briljant idee!

Maar wat een tegenvaller. Een herhaling van een dubbel-aflevering "How it's made", die ik overigens zelf ook al twee keer had gezien. En om nou voor de derde keer te kijken hoe een tube verf word gemaakt ging zelfs mij te ver. Na jaren van trouwe dienst liet Discovery Channel me in de steek.

Dan maar aan het werk, er waren nog een paar klussen te doen. Een paar saaie huishoudelijke klusjes of de buitenboel schilderen. En in dat laatste had ik wel zin. Eerst maar eens Buienradar controleren. Natuurlijk... Om twaalf uur gaat het regenen. De saaie huishoudelijke klusjes bleven over.

Van het afwassen en het stofzuigen werd ik niet veel vrolijker. De stilte duurde voort. Als Annemiek klaar is met werken haalt ze me op. Dan pas gaan we naar opa en oma waar Nienke logeert. Opa en oma zijn vandaag 31 jaar getrouwd en klonk het dus praktischer om haar daar dan maar te laten. We gingen er immers toch vandaag nog heen.

Het leek me zo leuk, een dagje alleen,net zoals vroeger. Op hectische momenten in de afgelopen zeven maand keek er af en toe met weemoed op terug. Even wat tijd voor jezelf. Maar nu besef ik me dat ik die stilte helemaal niet mis. Integendeel zelfs, ik ben gaan houden van alle drukte die onze kleine meid met zich mee brengt.

Over een paar uurtjes gaan we naar opa,oma en Nienke. Nog een paar uurtjes en dan gaat het gelukkig weer stormen.

Nienke houdt haar rug recht. En dat bedoel ik niet in de spreekwoordelijke zin. Nienke houdt letterlijk haar rug recht. Wat ik eigenlijk bedoel te zeggen is dat Nienke nu zelfstandig in een stoel kan zitten. En dat is natuurlijk een hele grote mijlpaal.

Nou ja, zelfstandig... Niet helemaal natuurlijk. Ze kan natuurlijk nog niet op een grote mensen stoel zitten. Vandaar dat Nienke sinds dit weekeinde haar eigen troon heeft. Een heuse Tripp Trapp stoel. Een stukje Scandinavisch design uitgevoerd in licht grenen. Inderdaad, een beetje Ikea maar dan een stuk duurder.

En dat had me natuurlijk al moeten waarschuwen. Niet dat het een waardeloze stoel is, integendeel het straalt één en al kwaliteit uit. Maar de assemblage...

Ten eerste leest een echte vent natuurlijk geen handleiding. Een echte vent weet wel hoe hij een stoel in elkaar moet zetten. En dat ging ook aardig goed. In de eerste doos zat de stoel zelf. Met een paar minuten schroeven zat de stoel in elkaar. Zie je wel, helemaal gelukt zonder handleiding.

En toen de tweede doos. Hier bleek de verkleiner voor het zitje in te zitten. Van cruciaal belang anders zou Nienke er tussendoor glijden. Bleek dat de hele stoel weer uit elkaar kon omdat er ergens een tussenstijl in moest!

En je voelt het al aankomen, er was nog een derde doos. En natuurlijk heb ik daar van te voren niet in gekeken. Ik ben een echte vent, weet je nog?  En al helemaal heb ik niet in de handleiding gekeken. In doos drie zat de bekleding. En geloof het of niet, maar om de bekleding te bevestigen kon wederom de hele stoel uit elkaar...

Inmiddels kan ik blind binnen 20 seconden een Tripp Trapp stoel demonteren en weer in elkaar zetten. De handleiding heb ik niet meer nodig, die ligt bij het oud papier.

Behalve de Tripp Trapp Troon heeft Nienke nog een stoeltje gekregen. Eentje op 8 wieltjes. Nu ze goed kan zitten en haar voetjes ook echt de vloer raken kan ze er al aardig mee uit de voeten.

Nienke is helemaal in haar nopjes met haar nieuw gevonden mobiliteit. Maar de juiste versnelling heeft ze nog niet helemaal gevonden. Momenteel doet alleen de achteruit het. Om vooruit te gaan moet je een beetje kunnen lopen en zover is het nog niet. Maar om achteruit te gaan hoef je alleen maar wat te schoppen. En dat gaat natuurlijk prima.

Dus er wordt alleen achteruit door de woonkamer gesjeesd. Onderweg wordt elke kans driftig aangegrepen om iets van tafel te grissen. En als het einde van de kamer is bereikt dan zit ze klem. Omkeren zit er nog niet in, met een roep of een huiltje geeft ze aan dat de stoel gedraaid moet worden. Als papa of mama haar uit de brand heeft geholpen begint ze luid lachend het hele ritueel weer opnieuw.

Het doet me denken aan de botsautootjes op de Kermis. Het wagentje heeft er ontzetten veel van weg. Fel knipperende lichtjes, een bumper rondom en verder compleet onbestuurbaar. Ik zie mezelf als de kermis exploitant die langs de baan staat. Zo nu en dan moet hij de baan op rennen om een  klemgereden botsautootje los te trekken.

Wellicht kan ik er nog een paar centen aan verdienen. Kersten's Kinder Kermis. Elke zondagmiddag botsautootje spelen bij ons in de woonkamer. Alle kinderen zijn welkom, maar wel je eigen loopautootje meenemen. Er zal wat huisraad gaan sneuvelen, dus als entree kunt u iets meenemen uit de Ikea folder. Het liefst iets dat ik nog in elkaar moet zetten.

Op de planning hadden we de verjaardag van Karin staan. Locatie? Een gezellige kroeg in het centrum van Amsterdam. Je zult begrijpen dat we dat niet wilden missen. Vandaar dat we al tijden van te voren met de planning bezig waren. Alles hadden we geregeld. Annemiek had een dienst geruild en Nienke zou gaan logeren bij opa en oma Kersten, zodat papa en mama aan de boemel konden in Amsterdam. Maar het liep allemaal net even anders...

's Middags belde mijn moeder. Het logeerpartijtje kon niet doorgegaan, het was haar namelijk in de rug geschoten. Ze baalde er goed van, want ze had zich er wel op verheugd. Nu oma geblesseerd was moesten we hard op zoek naar een alternatief.

Annemiek en ik staken de koppen bij elkaar. Al snel hadden we een plan B en een plan C bedacht. Plan B: Opa Wim zou kunnen oppassen, hij ging immers niet mee naar het feestje. Plan C: Ik bleef thuis. Plan B had mijn voorkeur.

Een paar telefoontjes later was de planning bijgesteld. Het was gelukkig plan B geworden. 's Avonds brachten we Nienke pyjamaklaar bij mijn schoonouders. Vanaf daar vertrokken we naar het station, Hennie en Wilco reisden met ons mee.

Het station? Ja inderdaad, het station. Wij provinciaaltjes waren namelijk nogal geschrokken van alle boze verhalen over de grote stad Amsterdam: "Met de auto? Een drama! Geen parkeerplek te vinden! Of anders veel te duur!" Nee, wij gaan met de trein, veel makkelijker...

De heenreis verliep voortvarend en de kroeg hadden we ook redelijk snel gevonden. Een leuke tent die me een beetje aan Cuba deed denken, hoewel ik overigens nooit in Cuba geweest ben. Een DJ wist creatief het salsa vinyl met het blues vinyl te combineren. De wijn ging per fles en de tapas werden rijkelijk geserveerd. Kortom, een geweldige avond.

Maar ja, die laatste trein, die wacht voor niemand. En de laatste trein naar het achterland vertrok al om half twaalf. Dus vroeg moesten we het feestje al weer verlaten. Met een kwartier speling kwamen we ruim op tijd aan op het station.

Gezellig napratend stonden we op perron 13 te wachten op de trein. Het was er bijna net zo gezellig als in de kroeg. We hadden ons opgesteld achter de snoepautomaten, erg praktisch vonden we zelf, want de zakjes chips waren zo binnen handbereik. Geen van ons vieren had zich echter over het uitzicht bekommerd. Vanaf ons gezellige plekje kon je maar een klein deel van perron 13 zien.

Nu het al half twaalf geweest was en we nog geen trein gezien of gehoord hadden, was Annemiek er wel even klaar mee. "Waar blijft die trein nou?" Lichtelijk geagiteerd keek ze om de snoepautomaten heen. "Hee, daar staat de trein!". Helemaal aan het einde van het perron stond de laatste trein naar het achterland.

"Rennen!". Rennen?, denk ik nog. Daar ben ik geen fan van. Maar ja, met een overnachting op Amsterdam CS in het achterhoofd, dan wil je wel rennen. Ik trok een sprint richting de trein (ook een sprinter) en zag deze langzaam groter worden. En groter, en groter, ik kwam dichterbij! Maar wacht, de trein werd kleiner! En kleiner, en kleiner... Te laat!

Daar sta je dan, gestrand op Amsterdam CS. De laatste trein gemist, omdat we iets te gezellig stonden te kletsen. Gezelligheid kent geen tijd. En dat bleek, want nu hadden we tijd genoeg...

De koppen werden nogmaals bij elkaar gestoken. Plan D van deze dag werd gesmeed. Er gingen nog treinen naar Amersfoort, maar daarna hield het op. Er gaan overigens tot heel erg laat treinen naar Amersfoort, maar niet verder dan daar. Alsof de NS ooit heeft besloten dat na Amersfoort de wereld op houdt te bestaan.

Maar wat deden we vanaf Amersfoort? Een taxi zou wel heel erg kostbaar worden. Konden we nog iemand bellen die wakker was?

We sprongen op de eerste de beste trein richting Amersfoort. Het bleek de stoptrein te zijn. Ondanks het nachtelijke uur vertrok deze nog met 10 minuten vertraging. Het boemeltje stopte om de paar minuten. Muiderpoort, Diemen, Weesp, Naarden-Bussum, Bussum Zuid, Hilversum Noord, Hilversum en Baarn... Al deze dorpen waren op dit nachtelijke uur nog bereikbaar, maar Apeldoorn lag buiten ons bereik.

Wie we uiteindelijk gebeld hebben? Wim natuurlijk. Voor de tweede keer deze avond bleek hij de reddende engel te zijn. Midden in de nacht reed hij met Nienke op de achterbank naar Amersfoort. Exact op hetzelfde moment dat het boemeltje Amersfoort binnenrolde, belde Wim dat hij gearriveerd was.

Met wat passen en meten vond iedereen een plekje in de auto. Nienke was door alle commotie natuurlijk klaar wakker. Of ze er onder geleden heeft? Ik denk het niet. De hele rit terug vanuit Amersfoort heeft ze zich prima vermaakt.  

Uiteindelijk lag Nienke weer om half twee in haar eigen vertrouwde bedje. En met de hoop dat ze hierdoor morgen wel zou uitslapen doken ook wij onder we wol. Wat zou dat fijn zijn, als we morgen iets konden uitslapen...

Net zoals de NS heeft Nienke haar eigen spoorboekje, maar in tegenstelling tot de NS houdt Nienke zich hier wel stipt aan. Precies om half acht meldde Nienke zich. Niks uitslapen! Tijd voor de fles!