Volgens de boeken maakt mijn dochter nu een sprongetje door. "Maar ze kan toch nog niet lopen?" Nee ze kan inderdaad nog niet lopen, laat staan springen. Een "sprongetje" is vakjargon voor een sprongetje in de geestelijke of lichamelijk ontwikkeling van een kind. Het is bedacht door mensen die wel iets van kinderen begrijpen, sterker nog ze hebben er een boek over vol geschreven; "Oei, ik groei"!

Het klinkt heel erg lief, een "sprongetje". En ondanks dat de ontwikkeling van Nienke mij na aan het hart ligt, ben ik er wel een beetje klaar mee. Het maken van een sprongetje gaat namelijk niet zonder slag of stoot. Nienke heeft een beetje last van de drie H's. "Dan zet je die palingpop toch wat zachter?" Nee helaas, dat zijn de drie J's. De drie H's staan volgens het grote boek voor Hangerigheid, Huilerigheid en Humeurigheid.

En dat is nu goed te merken. Overdag lijkt ze nergens last van te hebben, maar 's avonds begint het. Ze komt moeilijk in slaap en blijft maar huilen. Gisteravond had ze er ook weer moeite mee. Annemiek en ik hadden een gezellig avondje geplant met toastjes en een filmpje. Nienke leek dit ook erg gezellig en heeft er alle moeite voor gedaan om er bij te blijven. Het is haar gelukt...uiteindelijk ging ze om tien uur naar bed.

Maar de uurtjes 's nachts en 's ochtends vroeg blijven het zwaarst. Om vijf uur je bed uit om een speentje onder het bed te zoeken is natuurlijk niet grappig. Of om kwart over zes al een flesje klaar maken is ook geen pretje. Gelukkig had Annemiek dit weekeinde geen dienst en stond ik er dus niet alleen voor. Toch hoop ik dat dit sprongetje maar weer snel voorbij is.

Ruzie met een woedende ober, schouder aan schouder met een zwerver in de tram, verliefd worden op bowlen, het hotel niet meer kunnen vinden en een pilsje drinken met Graaf Dracula in het Hard Rock café... Er zijn weekeinden dat het er rustiger aan toe gaat.

Niet helemaal eerlijk natuurlijk, want het vorige weekeinde duurde maar liefst zes dagen. Zes dagen hadden Emiel en ik ervoor uitgetrokken om Praag te ontdekken.`En dat hebben we zeer grondig gedaan. Alle hoogtepunten (en een paar dieptepunten) hebben we in Praag bekeken. Zelfs hebben we nog twee dagtripjes gemaakt naar Theresienstadt en Pilzn. (Foto's: Papavan.NienkeKersten.nl)

Omdat het door ons geboekte hotel geen stromend water had, werden we overgeboekt naar een ander hotel. Nu was ik daar eerst en beetje sceptisch over, want waar werden we gedumpt? Maar eigenlijk kon het niet slechter zijn dan het hotel zonder water. Het hotel was vroeger een troosteloos sovjet flatje geweest, een van de vele in de wijk waar het stond. Met een beetje creativiteit hadden ze er een hotel van gemaakt. Helaas was de wijk er niet op vooruit gegaan sinds komst van het kapitalisme en waren we dus niet teleurgesteld dat we naar een ander hotel konden.

Het andere hotel lag dichter bij het centrum en zag er stukken beter uit. Er waren zelfs sportfaciliteiten aanwezig zoals, tennis, squash, fitness, iets met golf en een bowling baan. De bowlingbaan bleek een bar te hebben en zo hadden deze twee topatleten er een nieuwe liefde bij.

Een beetje Prozac kan geen kwaad in Tsjechië,  want het gros van de Tsjechen komt wel zeer depressief over. Vaak uit zich dit in de bediening, die dan ook ronduit slecht is. Een ober werd woest toen hij om deze reden geen fooi van ons kreeg. Stampvoetend en spugend nam hij afscheid van ons.

Ook laat de bewegwijzering nogal wat te wensen over. Of beter geformuleerd, vaak ontbreekt de bewegwijzering. Straatnaambordjes zet je niet op de hoek van de straat, dat zou teveel bordjes gaan kosten. Vandaar dat de straatnaambordjes halverwege de straten staan, is natuurlijk een stuk goedkoper. En het adres van het hotel niet meenemen helpt natuurlijk al helemaal niet. Zo zijn we onbedoeld toch nog getrakteerd op een hele mooie rondrit door Praag.

Het openbaar vervoer is dan wel weer goed geregeld. Met drie Metro lijnen en tientallen trams kun je je prima verplaatsen. Alleen erg jammer dat de zwervers altijd naast mij gaan zitten. Deze beste man had zo'n bijzondere oude pislucht om zich heen hangen, dat ik me verbaasde dat hij zelf niet van zijn stokje ging. Bij de eerst volgende halte stapte wij en het gros van de andere passagiers uit om plaats te nemen in de achterste wagon van de tram.

Genoeg leuke kroegjes in Praag, maar het Hard Rock café stak er toch met kop en schouders bovenuit. Niet iets origineel Tsjechisch, maar wel ontzettend gezellig. Afgezien van de goede muziek was de bediening erg goed. Gitaren aan de muur van helden zoals Jimi Hendrix, Eric Clapton en Lynyrd Skynyrd. Dat zo'n tent ook vreemde snuiters aantrekt bleek wel bij ons tweede bezoek. Naast mij aan de bar ging een oude man zitten met een ZZ-Top baard tot op zijn borst. Het bleek een Amerikaan die alles al gezien en gedaan had. Dankzij zijn baard had hij ooit zelfs eens de rol van Graaf Dracula mogen spelen in een Tsjechische B-film. Het bleek een echte Amerikaan, zijn versie was altijd beter of groter. Al snel waren we hem zat en zochten een ander plekje op in het café.

Maar zes dagen is lang. Heel erg lang zelfs als je niet bij vrouw en kind bent. Aan de ene kant is het wel even lekker om een paar dagen vakantie te hebben, maar je mist het thuisfront toch wel heel erg. Na zes dagen vond ik het dus niet erg om naar huis te gaan, sterker nog ik verlangde er wel na. Gelukkig hadden ze me thuis ook gemist.

Donderdagmorgen half 7: met Nienke op de arm zwaai ik Martijn uit. ‘ Daag! Veel plezier in Praag!’Ik leg Nienke weer in haar bedje en kruip er zelf ook nog even in. Na een paar keer speentje erin  doen, word ik om 9 uur wakker. Wow! Het lijkt wel alsof ik ook vakantie heb! Maar snel aankleden en opruimen want over een paar uur komt de visite voor Wilco’s verjaardag. Hmm……opruimen gaat toch veel sneller als je met z’n 2-en bent….Na een drukke dag ga ik ’s avonds vroeg naar bed. Toch erg vermoeiend zo’n dag ‘alleen’ zorgen.

De volgende ochtend verrast Nienke me weer door tot 8 uur te slapen. Valt me nog niks tegen een paar dagen alleen voor Nienke zorgen! Die dag gaan we eerst gezellig samen zwemmen en vervolgens samen met Esther en Eline op verjaardagsvisite in Utrecht. Bij thuiskomst even  met Nienke  op de fiets naar de supermarkt, en de dag is alweer zo voorbij!

Ook de dagen daarna knuffelen en lachen we wat af! Nienke heeft helemaal geen last meer van haar tandjes en is ontzettend vrolijk. Ze vind het heerlijk om aan mijn haar te trekken en geeft me de hele dag door lekkere kwijl kusjes. Tussendoor even slapen en eten en de dagen zijn zo om. 

Toch kijk ik ook  wel uit naar Martijn zijn thuiskomst. Waarom? Omdat het toch leuker met z'n 3-en is!