Doordat Annemiek met haar moeder een weekendje naar Scheveningen was, hadden Nienke en ik het rijk alleen. En wat doe je met dit heerlijke weer? Binnen de Tour de France kijken? Nee natuurlijk niet! We springen zelf op de fiets! Urenlange tochten door de Apeldoornse bossen, of even op en neer naar tante Carlien in Elburg. Geen centje pijn...

Wie mij een beetje kent weet dat ik nu lieg dat ik barst. Het fiets-gen is nooit van vader op zoon overgeslagen. Mijn vader draait zijn hand er niet voor om, maar ik word al moe bij de gedachte dat ik de fiets uit de schuur moet halen.

Gemiddeld klom ik maar één keer per maand op de fiets en dan ging de tocht richting de kroeg. Alleen het vooruitzicht op een koud pilsje kon mij motiveren om op de fiets te stappen. Maar daar is tegenwoordig verandering in gekomen.

Annemiek heeft sinds kort een gloednieuwe moederfiets en ik moet zeggen dat die heerlijk fietst. Een extra breed stuur, mooie brede banden, lage instap, fietstassen, buggydrager en een kinderzitje met scherm voorop. Helemaal compleet dus.

Door het brede stuur en de lage instap krijg ik een beetje het Harley Davidson gevoel op die fiets. Een vent op een moederfiets, met kind voorop en buggy achterop is natuurlijk geen stoer gezicht. Maar op deze Moeder-Harley voel ik me stoerder dan ik er uit zie.

Samen toeren we er lekker op los. Als ik dan ook nog eens motor geluiden maak is het feest helemaal compleet. "Vroem!, Vroem!" Met Nienke lachend voor op het stuur voel ik me "The king of the road!"

Wat gaat het de laatste weken toch snel. Twee weken geleden kon ze nog amper kruipen, nu is ze binnen vijf tellen aan de andere kant van de kamer. Zodra ze iets ziet wat haar interesseert gaat ze erop af. Met name de levende knuffeldieren hebben een grote aantrekkingskracht op Nienke.  Het aaien heeft ze nog niet helemaal onder de knie,  maar je moet het haar nageven, ze probeert het toch. Hele stukken haar trekt ze uit die beestjes, alsof ze een kip aan het kaal plukken is. Die arme katten waanden zich voorheen nog redelijk veilig in de woonkamer, maar nu zijn ze hun leven niet meer zeker.

vorig weekend begon ze te brabbelen. Het begon met een "pappappa" en al snel volgde het "mammamma". Daar gaat het ouderlijk bloed wel even wat sneller van stromen. Echt praten kun je het nog niet noemen, want ze gebruikt beide termen niet echt gericht. Soms ben ik "mammamma" en soms is Annemiek "pappappa"... Sterker nog, vaak is niemand "mammamma" of "pappappa", dan zit ze gewoon lekker in de box te oefenen op haar nieuw gevonden vocabulaire.

Het derde hoogtepunt van de afgelopen weken kwam voor mij sneller dan verwacht. Thuiskomende vanuit het werk hang ik mijn jas op en loop nietsvermoedend de woonkamer in. Wat zie ik tot mijn grote verbazing? Nienke staat (! /i) mij lachend in de box op te wachten. Stevig heeft ze met beide handjes de spijlen vast. Haar knietjes knikken nog een beetje, maar ze weet zich staande te houden. Je kan zien dat het haar een hoop kracht kost, maar ondanks de grote inspanning blijft ze toch lachend overeind.

Ik probeer met beide benen op de grond te blijven staan, maar ben eigenlijk te trots. Mijn kleine meid kan al op haar eigen benen staan! Voor ons gelukkig alleen nog maar in de spreekwoordelijk zin van het woord, zodat we nog even van haar kunnen genieten.

Vroeger maakte ik op de kleuterschool de vaderdagkadootjes helemaal zelf. Dat is nou eenmaal de traditie met vaderdag, dat je helemaal zelf iets maakt. Nou ja, helemaal zelf... De juf had iets "creatiefs" verzonnen en dan maakte we dat alle 30 gedwee na. Hartstikke tof natuurlijk om voor je vader zelf iets te kleien. Na het kleien beschilderde je het kunstzinnig met een paar felle kleurtjes. Et voila, un presse-papier!

Niet echt creatief natuurlijk van die beste juf, maar wel ontzettend slim. Het gekleide hoeft niet te voldoen aan een specifieke vorm, als het maar massa heeft. En omdat het geen herkenbare vorm heeft maakt de beschildering ook niet veel meer uit. Een presse-papier kan gewoon niet mislukken!

Een aantal jaren later werd de lat wel iets hoger gelegd. Papa had inmiddels al 4 presse-papiers, dus daar kon de juf niet meer mee aankomen. De juf was haar creativiteit niet verloren en liet ons allemaal een prachtige asbak kleien. Opvoedkundig onverantwoord? Helemaal niet! In die tijd kon dat nog gewoon. Op verjaardagen stonden de sigaretten als borrelnootjes op tafel, van longkanker had al helemaal niemand gehoord. Dus zo gebeurde het dat ik een pracht van een asbak voor mijn niet-rokende vader kleide. En hij was er nog blij mee ook.

Dat ik geen asbak zou krijgen op mijn eerste vaderdag stond natuurlijk al vast. Maar zelfs een presse-papier is voor Nienke nu nog iets te hoog gegrepen. Ik was dan ook zeer nieuwsgierig wat Nienke voor me gemaakt had.

In de week voorafgaand aan vaderdag had ik enkele hints opgevangen. Eerst vroeg Annemiek hoe je keramiekverf uit babykleertjes krijgt. Een paar dagen later kwam de vraag of het glas van een fotolijstje ook los te koop is. Blijkbaar liepen de voorbereidingen voor vaderdag iets minder soepel dan gepland.

Daar zat ik vanochtend dan. Helemaal klaar voor mijn eerste vaderdag in de hoedanigheid van vader zelf. En dat niet alleen ik hier naar uitgekeken had, maar Nienke ook, bewees wel het feit dat ze er vanochtend om 6 uur al klaar voor was. Samen met Annemiek kwamen ze zingend binnen. Eerst de kadootjes uitpakken en toen een overheerlijk ontbijtje. De rest van de dag werd ik ook goed in de watten gelegd. Het is net een soort van mini-verjaardag zo'n vaderdag.

Rest je waarschijnlijk nog één vraag; "Wat heb je nou van Nienke gekregen?" Van Nienke kreeg ik een door haar zelf beschilderd bierglas en een hele grote foto van haar. (Inclusief instructies van mama waar papa de foto op moet hangen ;) Maar het mooiste kadootje is toch wel het eerste gebrabbel van Nienke: "papapapapapapapapa".

Met meer dan 85 procent van de stemmen bleek het ditmaal geen moeilijke poll te zijn. Natuurlijk kon ik het niet laten om een teddybeertje te kopen in de winkel van het Hard Rock café in Praag. Tijd dus voor een nieuwe poll. Nu Nienke al een beetje begint te brabbelen vragen we ons af "Wat zegt Nienke als eerste?"