Met meer dan 30 procent van de stemmen denken jullie dat Nienke als eerste"papa" heeft gezegd. Eerlijk gezegd zijn we er nog niet helemaal over uit. Nienke zegt nog niet bewust "mama"of "papa". Nienke oefent nog steeds op haar vocabulair. Het meeste horen we "Mamamama", "Papapapa" en af en toe "Bah". Het zal nog wel even duren totdat Nienke bewust om haar vader of moeder roept. In het kader van de vakantie een nieuwe poll: Wat mist Nienke het meest op vakantie?

De heren Fisher en Price hadden het al vroeg begrepen: Speelgoed verkoopt altijd. Of de economie zich in een hoog of een laagconjunctuur bevindt, of er oorlog is of niet, speelgoed wordt altijd verkocht. Fisher-Price is notabene opgericht tijdens de grote depressie in de jaren 30 en je moet het ze nageven, een kleine 80 jaar later maken ze nog steeds winst.

Een deel van die winst hebben ze te danken aan mijn dochter. Op veel van haar speelgoed prijkt trots het Fisher-Price logo. Onverwoestbaar speelgoed dat generaties mee gaat. Op zich een beetje onzinnig, want over een jaar is ze haar huidige speelgoed ontgroeid. Het speelgoed verdwijnt dan op zolder achter het schot, wachtend op de volgende kleine spruit.

Als je eenmaal hebt besloten dat je aan je kinderquota zit blijft het decenia lang achter het schot staan. Het meeste speelgoed weet elke jaarlijkse zolderopruiming te overleven. Uit nostalgische overwegingen vindt het nooit zijn weg naar de rommelmarkt. Tevens is er de hoop dat je ooit nog eens kleinkinderen krijgt, die dan leuk met het speelgoed van papa en mama kunnen spelen.

Dit moet ook de gedachtegang van Nienke's opa's en oma's zijn geweest. Want van ver achter de knieschotten op zolder is menig stukje antiek Fisher-Price tevoorschijn gekomen. Nienke maakt het niet uit dat het speelgoed uit het vorige millennium komt. Met name babyspeelgoed, zoals Fisher-Price, blijft tijdloos.

Wel heb ik het idee dat kinderen tegenwoordig steeds meer speelgoed krijgen. De mand op Nienke's kamer zit vol en de mand in de woonkamer kan het al helemaal niet meer aan. Het overtollige speelgoed zwerft door de woonkamer. Zo nu en dan doe ik een poging om het allemaal weer op te ruimen, maar dikwijls weet ik niet waar ik er mee naar toe moet. In feite ben ik dagelijks bezig om het speelgoed te verplaatsen in plaats van op te ruimen.

Nienke's neefje Yorn is net drie geworden. Op zijn verjaardag werd zijn schatkist rijkelijk aangevuld met o.a. Cars speelgoed door familie en vrienden. In peuterland is Yorn een rijk man, zo heeft hij niet alleen op zijn slaapkamer meerdere kisten vol met speelgoed, ook in de woonkamer heeft hij inmiddels een eigen hoekje. In de tuin staat een speelhuisje waarvan het formaat enige naam mag hebben en in de schuur staat een mooie elektrische skelter. Deze verjaardag werd daar een stoere jongensfiets aan toegevoegd.

Ik begin me een beetje zorgen te maken. Stel dat de meeste kinderen tot een jaar of vijftien met speelgoed spelen... Rekent u even mee? Nienke is nu tien maanden oud en heeft meer dan twee kisten met speelgoed. Yorn is drie jaar oud en heeft onlangs de schuur geannexeerd. Hoe groot moet de berg met speelgoed dan wel niet zijn na vijftien jaar? Waar gaan we het allemaal laten? Onze zolder heeft maar 16 meter aan knieschotten!

Ik begin de blijdschap van de opa's en oma's steeds beter te begrijpen. Ze zijn niet alleen dolgelukkig met hun kleinkinderen, maar het ruimt ook nog eens zo lekker de zolder op.

Het leren lopen gaat letterlijk met vallen en opstaan. Vandaar dat ik het wel verwacht had dat ze een keer zou vallen en zich echt pijn zou doen. Je hoopt dan dat het mee valt en dat je haar meteen kan troosten. Maar ja, dingen lopen wel eens anders dan dat je zou willen.

Omdat de luiers niet worden vergoed door de zorgverzekeraar en de potjes Olvarit niet aan de boom groeien, moet er gewerkt worden voor de broodnodige centen. Als we allebei tegelijkertijd moeten werken dan gaat Nienke naar het kinderdagverblijf.

Alles is daar veilig ingericht zodat de kleintjes zich niet kunnen bezeren. Alle ramen en deuren zijn zo kindveilig dat zelfs een Jehovagetuige er nog geen voet tussen zou krijgen. Je zult er ook geen ondeugdelijk plastic speelgoed vinden dat vervaardigd is door kleine Chinese kinderhandjes. Bijna al het speelgoed is van degelijke Scandinavische makelij, dus van hout.

Daar kan dus niks meer fout gaan, denk je dan. Maar dat het wel eens anders loopt bleek afgelopen week wel. Om half vijf ging mijn telefoon, Annemiek in lichte paniek aan de telefoon. Nienke was gevallen op het kinderdagverblijf en had een tand door de lip.

In eerste instantie dacht ik dat het nog wel mee viel. Annemiek, inmiddels daar ter plaatse, vertelde mij dat het behoorlijk gebloed had en dat het er naar uitzag. Ik schoof het werk aan de kant en spoedde mij naar het kinderdagverblijf.

Net nadat ik de flitspaal op de Jachtlaan genegeerd had ging mijn telefoon. Ik nam op en besefte mij dat ik de tweede overtreding in korte tijd beging. Maar dit was belangrijker, die paar tientjes wogen niet op tegen het feit dat mijn dochter mij nu ontzettend hard nodig had. Annemiek vertelde dat ze op telefonisch advies van de huisarts onderweg was naar de spoedeisende hulp...

Voor Annemiek is dit misschien de zoveelste afdeling binnen het ziekenhuis, maar voor mij is het een onheilspellende plek waar je alleen heen gaat als er helemaal geen redmiddelen meer zijn. Ik verwachte daar dan ook taferelen aan te treffen zoals uit de ziekenhuisserie "Emergency Room". Maar tot mijn verbazing zaten er geen mensen in de wachtkamer met schotwonden, schedelbasisfracturen of afgerukte ledenmaten. Iedereen zat braaf op zijn beurt te wachten en leek dat wel prima te vinden. Niemand leek "Spoed" te hebben.

Gelukkig zag ik Annemiek met Nienke op haar arm staan. Het bloeden was gestopt en Nienke keek me eigenlijk best vrolijk aan. Nog voordat ik wat kon vragen waren we al aan de beurt. Dat Annemiek in haar werktenue was binnengekomen bleek de deuren wat sneller te doen openen. De triage-verpleegkundige bekeek de wond eens goed. Ik zag dit natuurlijk pas voor het eerst en schrok toch wel even. Haar twee ondertandjes hadden zich in het tandvlees van haar bovengebit geboord, echt prettig zag het er niet uit.

Volgens de verpleegkundige was hechten niet noodzakelijk, maar zou koeling wel goed helpen om de zwelling tegen te gaan. Met een raketijsje in haar handjes namen we Nienke weer mee. Er kon zelfs al weer een lachje vanaf. Het viel dus eigenlijk allemaal wel mee en sprake van echte spoed was er nooit geweest.

Maar toch, wat zou ik doen als zoiets weer zou gebeuren? Zou ik me dan minder zorgen maken? Zou de "spoed" er dan niet meer zijn? Ik denk het niet. Waarschijnlijk rijd ik dan weer doelbewust, al bellend en met een te hoge snelheid langs die flitspaal op de Jachtlaan... 

Dat ik een burgerlijk huisvadertje ben geworden zal de meeste van jullie niet ontgaan zijn. Ik heb er een tijd tegen gevochten,maar het blijkt gewoon geen zin te hebben. Ontkennen heeft ook al geen zin meer, het is gewoon een feit. En  wat kun je dan het beste doen? Precies, er aan toe geven en er van genieten!

De stelling lijkt te kloppen, want van elke (burgerlijke) activiteit die ik met mijn dochter onderneem kan ik enorm genieten. Daardoor ben ik gaan geloven dat als de activiteiten in burgerlijkheid zouden toenemen ook het plezier in minimaal evenredige proporties zou moeten toenemen.

Dus wat doe je dan in de zoektocht naar het ultieme genot? Dan ga je op zondag met de hele familie naar de Ikea in Hengelo! Iets burgerlijkers als dat kon ik me niet verzinnen, dus het zou wel het ultieme genot moeten brengen.

Helaas voor mij zocht de rest van burgerlijk Nederland ook zijn genot bij de Ikea. Met z'n allen in de rij voor een flört, almhult, tupplur of een ander Zweeds designer artikel met een moeilijke naam.

De haren in mijn nek sprongen gelijk overeind. Iets in mij wou zo snel mogelijk weg van deze plek. Ik hoor hier niet thuis, ik ben niet zoals de rest hier! En toen kwam het besef. Het besef dat ik wel degelijk ben zoals de rest van de mensen ,hier op de zondag bij de Ikea. Ik was er vrijwillig met mijn gezinnetje, in de stationwagon nota bene!, naar toe gereden. Ik besloot er maar het beste van te maken.

Als je dat eenmaal besloten hebt, dan ga je de humor van dingen inzien. Een kurkentrekker die "Groggy" heet of een staande lamp die "Orgel Vreten" heet is natuurlijk erg grappig. Maar toen die Twentse dame omriep of de eigenaar van een "Renooo Cliooo" zijn auto wou verplaatsen... Toen kon je me weg dragen.

Ook Annemiek en Nienke genoten van het dagje Ikea. Nienke keek haar ogen uit naar alle bedrijvigheid om haar heen. En Annemiek?... Tja Annemiek vermaakt zich altijd bij de Ikea. Onder het mom van "Design hoeft niet duur te zijn" werden de tassen volgeladen. Met Nienke daarbij in de kinderwagen realiseerde ik me dat ik als pakezel werd gebruikt.

Maar wat deerde het, de meiden vermaakte zich prima met het shoppen. We hadden een heerlijk dagje uit zo met ons drietjes. Zo blijkt maar weer dat geluk zelfs in een dagje shoppen bij de Ikea kan zitten!