De middag was nog niet eens begonnen, maar ik was weer klaar met mijn projectje voor de zondag: een uit de kluiten gewassen struik moest het veld ruimen, voor twee andere grote jongens, een tactische wissel. De nieuwe opstelling was bedacht door vrouw en schoonmoeder, het vuile werk was mij toebedeeld.

Het voordeel (en soms het nadeel) van kleine kinderen is dat de dagen veel langer duren. Gemiddeld genomen sta ik om half acht naast mijn bed, ook in de weekeinden. Heel jammer als het de avond ervoor erg gezellig was, maar anderzijds weer erg handig als er eens een grote klus gedaan moet worden.

Eerlijkheidshalve dien ik daar wel bij te vermelden dat de partner in deze dan wel zorg dient te dragen voor de kleine spruit. Want tuinieren en tegelijkertijd voor de kleine zorgen gaat gewoon niet. Gisteren hadden we hiertoe nog wel een poging gewaagd, maar Nienke bleek nog niet handig te zijn met het grote tuingereedschap.

Vandaag deden we het anders. Ik hanteerde het gereedschap en Annemiek gaf met Nienke op de arm aanwijzingen (lees: opdrachten). Nadat ik de eerste kolos geveld had dacht ik klaar te zijn. Annemiek hielp me uit de droom en voor ik het wist begon ik aan de tweede enorme struik die "weinig wortels" had volgens de kenner. Na de derde struik, "een kleintje", was ik er wel klaar mee. Mijn shirt was doorweekt en de uren waren voorbij gevlogen. Maar goed dat ik er vroeg aan was begonnen

Nou moet ik bekennen dat ik niet altijd de voordelen van vroeg opstaan heb ingezien. Er is een lange periode geweest, de tijd van jongvolwassenheid, dat ik een broertje dood had aan vroeg opstaan. Laat naar bed gaan was eerder mijn stijl. Stappen tot in de vroege uurtjes om vervolgens een gat in de dag te slapen.

Ik moet mijn ouders slapeloze nachten hebben bezorgd met mijn nachtelijke avonturen. Daaraan terug denkende ben ik blij dat mij kleine meid nog niet zo oud is. Ach, vroeg opstaan is lang zo erg nog niet...

Nog twee weken en dan ligt het eerste levensjaar van Nienke al weer achter ons. Reden om een feestje te vieren natuurlijk. En bij een verjaardagsfeestje horen natuurlijk kadootjes!

Vol goede moed waag ik mij de speelgoed winkel binnen. Een chaotische wereld vol lawaaierig speelgoed opgestapeld tot aan het plafond. Schreeuwende kinderen razen door de gangpaden. Op de achtergrond K3. "Mama! Mama! Ik wil die!". Verwende blagen die commanderen in plaats van vragen.

Ik loop de meidenhoek in, die ik herken aan de overwegend roze kleur. Misschien een leuke pop voor Nienke? Ik heb de keuze uit een Babyborn met geur, een haarsalonpop of een interactieve pop... Een normale pop is nergens meer te vinden, alsof het alsmaar gekker moet. Ik grinnik en vraag me af of er ook een "King of Pop-pop" bestaat, of zou dat te gevoelig liggen?

Ik verlaat de roze sector en beland ik de "kliederen en kleien" hoek. Direct heb ik het beeld van Nienke, een pot verf en de nieuw te stuken muren voor me. Dat kan geen succes worden.

Ik laat de kliederhoek voor wat het is en beland tussen de fietsjes, skelters, stepjes en karretjes. Een duwkar zou wel een leuk kado zijn bedenk ik me, maar hier staan dingen waar ik me voor dood zou schamen. Bijvoorbeeld de knalroze gemotoriseerde quad! Welke weldenkende ouder laat zijn of haar dochter nou in het openbaar op zo'n Cita voor babies rijden? Ik geef het op en concludeer dat het onmogelijk is om in deze chaos nog een fatsoenlijk kadootje te vinden.

Bij thuiskomst wijt Annemiek het fiasco aan mijn gebrek aan "Shop-Skills", gelukkig dan maar dat ik getrouwd ben met een doorgewinterde shop-a-hollic. Ze pakt het project direct met beide handen aan en gaat efficient te werk. Ten eerste wordt de zoektocht naar een normale pop uitbesteed aan oma. Zelf duikt ze het internet op en heeft binnen een mum van tijd een pracht van een kado voor Nienke gevonden.

Ik kan me wel voor mijn kop slaan. Het internet! Dat is nou juist mijn sterke kant! Annemiek troost me met de woorden "je hebt het in ieder geval geprobeerd", waarna ze op de "bestel" knop klikt...

Het meest werd natuurlijk de afstandbediening gemist op vakantie. Nienke is bijna jarig en is het dus tijd voor een nieuwe poll. Wat krijgt Nienke voor haar verjaardag van papa en mama?

Over de meeste dagelijkse handelingen denk je niet meer bewust na. Ze zijn een automatisme geworden, een handeling waarvoor je de hersenen niet meer hoeft te pijnigen. Neem nou als voorbeeld een slok van een glas drinken nemen. Voor ons grote mensen een peulenschil, maar voor een klein mensje zoals Nienke is het nog een hele opgave.

Direct uit een beker drinken is natuurlijk te hoog gegrepen. Michael Schumacher is ook niet direct in de Formule 1 begonnen, maar heeft het moeten leren in een kart. Hetzelfde geldt voor Nienke, de lat wordt eerst iets lager gelegd. daarom beginnen we met een tuitbeker met handvaten.

Het draait allemaal om oog-hand coördinatie. Hoe leer je haar dat ze de tuitbeker met twee handen moet vasthouden, vervolgens naar haar mond moet brengen en dan ook nog schuin moet houden om er drinken uit te krijgen? Je kunt het wel honderd keer uitleggen, maar snappen doet ze dat natuurlijk niet. het is een kwestie van doen, de praktijk is immers de beste leerschool.

De eerste dagen dacht ze nog dat het een nieuw speeltje was. De beker werd regelmatig op de kop gehouden en door de kamer gesmeten. Na liters diksap te hebben opgedweild was het tijd voor een andere aanpak. Het kon natuurlijk niet aan de intelligentie van mijn dochter liggen, het beschikbaar gestelde gereedschap moest niet deugdelijk zijn.

Na uitvoerig overleg met collega opvoeders werd een tweede model tuitbeker aangeschaft. Een model met een rietjes deed wonderen bij de kleine van vrienden. Maar Nienke kon ook niet overweg met dit modelletje. Wederom overleg met andere kundige opvoeders. Modelletje drie werd aangeschaft, ditmaal met een speen. Wederom geen succes.

Inmiddels staan er vijf verschillende soorten tuitbekers in de kast, waaronder prachtexemplaren van de Rolls Royce fabrikant onder de tuitbekers. Er is echter maar één tuitbeker waar Nienke inmiddels een beetje mee overweg kan. Een tuitbeker van de Action nota bene, die niet meer dan 60 cent gekost heeft.

Parmantig zit Nienke met haar el-cheapo tuitbeker in haar stoel, trots als een pauw en de koning te rijk. Alleen jammer dat er "Charlotte" op de beker staat...